cultuur

Lof der Me­di­ter­ra­née

Iso Camartin

Ook Zwitsers dromen. En hun dromen hebben niet alleen maar met bankkluizen, alpenvestingen, grenscontroles en de teloorgang van de stiptheid te maken. Die vormen louter de klassieke inhoud van hun nachtmerries. Hun mooie dromen zijn daarentegen vervuld van een verlangen naar datgene wat bij hen niet te vinden is. Bijvoorbeeld van een verlangen naar de Middellandse Zee.

Als kind ging ik vaak met mijn vader in de Voor-Rijn vissen. Als de buit op zich liet wachten, wilde ik altijd van hem weten waar de post heen zou gaan als ik een fles met een groet aan het water zou toevertrouwen. ‘Als je geluk zou hebben, en je fles de lange reis zou overleven, zou iemand uit het noorden hem vinden, niet ver van Rotterdam, in een zijtak van de mondingsdelta in de Noordzee.’ –‘En als ik graag zou willen dat de groet naar het zuiden zou gaan, naar de Romeinen en de Sicilianen, waar zou ik de fles dan in het water moeten leggen?’ –‘Dan zou je de Lukmanierpas op moeten lopen, die van hieruit bijna twintig kilometer verderop ligt, en daar de fles in het water van de Brenno moeten leggen. Als je geluk had, zou hij dan na een lange reis in Ticino aankomen, vervolgens in Lombardije en daarna in de Po. Via die rivier zou je fles in de Adriatische Zee belanden. In Rome zou hij weliswaar niet arriveren, maar de Sicilianen zouden je boodschap beslist een keer uit het water kunnen halen!’ Ons gesprek eindigde steeds met mijn verzoek een keer in de Brenno te gaan vissen, zodat mijn fles de mensen in het zuiden zou kunnen bereiken, waar het warm, licht en paradijselijk moest zijn.

Zo is de Lukmanierpas al in mijn kindertijd de droompoort naar de Middellandse Zee geworden.