cultuur

Op de bres voor de luiheid

Miguel de Unamuno

Wanneer tijdens mijn laatste verblijf in Portugal de lusteloosheid op het heetst van de dag bezit nam van mijn lichaam en ziel, vermaakte ik me met het langzaam doorlezen van Lord Byron, zelf op bed liggend. Nu en dan liet ik het boek rusten om… na te denken?, nee!, om wat weg te dromen.

Af en toe besloot ik op het balkon te gaan staan om even te kijken naar de zee, die lui op het strand lag. En het geneurie van de oceaan, gemengd met de echo’s van Lord Byron, die daar zo veel van hield, hielp me door te gaan met het bedenken van dingen zonder vorm of diepgang. Dat was een poëtische, dat wil zeggen scheppende gesteldheid in mijn geest, een die door de lusteloosheid wordt veroorzaakt. Want de dichter is bovenal een luilak, een indolent iemand, en dat zeg ik om de dichter lof toe te zwaaien.

Ga ik nu de loftrompet steken over de luiheid, ik, die doorga voor een ijverig en actief mens? Ja, ik ga, ten dele tenminste, de loftrompet steken over de luiheid: ik ga jullie zeggen dat de luilak een van de actiefste mensen is.