Petrarch

De verloren liefde voor het boek

Dit essay verscheen in Nexus 61, ‘Verloren liefde’
Bestel hier een exemplaar.

Het is een grauwe middag in de zomervakantie en de kinderen zijn weer aan het ruziën wie de Kindle mag. Het leek zo mooi: dertig boeken meenemen zonder dat de kofferbak van de auto zo vol zat dat er niets meer bij kon, maar de realiteit is dat er maar één tegelijk door één persoon kan worden gelezen. Ik wil het papieren boek terug!

Ik kijk naar de tweehonderdzestig strekkende meter boeken op zolder en vraag me af waarom we er zo veel hebben en waarom we die ooit allemaal als een kostbare papieren molensteen door heel Europa hebben meegezeuld. Dan valt mijn oog op een kleine studie over de troubadours. Het is een dun maar briljant boekje van een geleerde die bekend staat om zijn serieuze academische werk; hij heeft het onder pseudoniem gepubliceerd, alsof hij zich ervoor schaamde dat hij ook met verve en zonder voetnoten kon schrijven. Toen ik het vijftig jaar geleden voor het eerst las, was ik zo enthousiast dat ik drie jaar lang de voetsporen van de troubadours heb gedrukt. Maar ik was destijds nogal een wijsneus en schreef onder het lezen allerlei opmerkingen in de kantlijn. Bij het herlezen van die kanttekeningen schaam ik me voor mijn prille betweterigheid, al ben ik die tot mijn opluchting mettertijd ontgroeid, en nu ben ik blij met dit duidelijke bewijs van mijn nauwe fysieke betrokkenheid bij een echt boek, hoe dun ook, dat mijn leven zo heeft veranderd.

Vertaling Gerda Baardman